Merhaba

   Yönümüzü, ufkumuzu, var olma hissimizi ve amacımızı kaybettiğimiz/unuttuğumuz dönemler olur bazen. Her şeyin yolunda gittiğini sandığımız anda küçücük bir kırılma savurur ruhumuzu. Özellikle geçiş ve değişim dönemlerinde yaşanabiliyor böyle durumlar, kendimden biliyorum :)

   Dışarıda bir şeyler kontrolümüz dışında yerinden oynuyorsa, çare : "içeride". Yoga derslerinde sıkça duyduğum "köklenmek", köklerini bilmek ve hissetmek; dallarıyla ve yapraklarıyla göğe uzanan incecik bir fidanın kökleriyle de toprağa güvenle tutunması ve gücünü topraktan alması gibi, işte bu yüzden önemlidir.

  Kökümüz, dışarıda rüzgarlar eser, mevsimler değişirken, artık ihtiyacımız olmayan yapraklar gövdemizden kopup giderken bizi sağlam tutan, dengeleyendir. Açan çiçekle coşmadığı gibi düşen yaprakla da kahrolmaz o.

 Kök, sakindir.

Evet farkındayım, merhabamı epeyce uzun cümlelerle sundum, lakin sakinlikle, arınmışlıkla dolu bir giriş yapmayı istedim. Ve bu enerjnin size de yansımasını dileyerek..
  Yaşam çizgimizin temeli köklerimizdedir. Bizi oluşturan, zaman içinde kavramlarımızı belirleyen kökümüz. Yoluma buradan başlamak istedim bende.

    Tohumu bıraktım şimdi toprağa, (mevsimi degil demeyin, degişimin, başlangıcın mevsimi olmaz) gelişmesini, büyümesini zevkle izlemeye benimle var mısınız?

Yeniden Merhaba! ..